دوستی

دوستان خوب یک سری ویژگی دارند که آنها را از دیگران متمایز می کند و سبب می گردد دوستان بیشتری در کنار خود داشته باشند. بنابراین با تغییر رفتار خود به جرگه این افراد بپیوندید.

1

 یک دوست خوب حرفهایی که به صورت محرمانه به وی زده شده است را نزد خود نگه داشته و راز دار شما می باشد.

2

 وقت شناس بوده و در قرار ملاقات ها و یا میهمانی ها قابل اطمینان بوده و سر موقع حضور می یابد.

3

 یک دوست خوب به موفقیت موفقیت و یا دوستان شما حسادت نمی ورزد.

4

 یک دوست خوب هنگامی که دچار بیماری و کسالت می گردید با شما تماس گرفته و حالتان را جویا می شود وبه عیادت شما می آید.

5

 وی می داند که چه زمانی صحبت و چه زمانی سکوت نموده تنها گوش دهد.

6

 هنگامی که حالتان مساعد نبوده و یا دل و دماغ کاری را ندارید و پکر هستید وی از شما دلخور نمی شود.

7

 اگر شما به فضای بیشتری نیاز داشته باشید و یا می خواهید تنها باشید آنها این رفتار شما را طرد شدگی تلقی نکرده و دلگیر نمی شوند.

8

 یک دوست خوب همه چیز های بدتان را تحمیل می کند.

9

 وقتی نظر او را در مورد مسئله ای جویا شوید با جان و دل و صادقانه نظرات و عقاید خوشد را در اختیارتان قرار می دهد و حتی اگر به نصایحش نیز عمل نکنید ناراحت نمی شود.

10

 وی با شما می خندد گریه می کند و کارهای ماجراجویانه انجام می دهد اما به دیگران چیزی در مورد آنها نمی گوید.

11

 پیش از سر زدن به منزلتان شما را مجبور نمی کند که خانه را تمیز کنید

12

 وی اجازه نمی دهد کسی پشت سر شما و در غیاب شما در موردتان بد گویی کند و به دفاع از شما خواهد پرداخت.

13

 شما را به کارهای ماجراجویانه رشد دهنده و پیشرفت در کار تشویق خواهد کرد.

14

 هنگامی که خودروی شما دچار نقص فنی گردد شما را به مقصدتان خواهد رساند.

15

 روز تولدتان همیشه به یادش بوده و اگر برنامه خاصی برای آن روز تدارک ندیده باشید شما را به بیرون برده و برایتان کیک سفارش می دهد.

16

 دوست خوب از شما انتظار ندارد که اتوماتیک وار با عقاید وی در خصوص مسائلی همچون مد لباس باشید. و به عقاید شما حتی اگر بر خلاف عقایدش باشد احترام می گذارد.

17

 هیچ گاه شما را نزد دیگران خرد و تحقیر نکرده بلکه همواره به شما احترام می گذارد و در حضور دیگران از شما تعریف می کند.
اگر دوستی را سراغ ندارید که با شما اینگونه رفتار کند شاید یک دلیل آن این باشد که شما نیز با آنان چنین رفتاری تا به حال نداشته اید

                                قهر و آشتى های دوست داشتنی

((بخشیدن گناه را شعار خود گردان! و به نیكویى ها به طور معروف فرمان ده ! و از نادانان روى بگردان))
سوره اعراف, آیه 199

نیاز به داشتن هم صحبت ، عشق ، علاقه و دوست داشتن یكدیگر میان هر دو جنس -زن و مرد- و به خصوص همسران ، خصوصیتى مشترك است.

اگر از هر كدام از همسران خواسته شود تا در مورد زندگیشان مطالبى بگویند و یا بنویسند, حرفهاى زیادى براى گفتن خواهند داشت و البته این موضوع چندان تعجبى هم ندارد . چرا كه همه ی زنان و مردان خوبى و زیبایى را دوست دارند. چیزى كه مایه ی تعجب مى باشد این است كه با وجود شناخت زنان و مردان از خوبیها و بدیها, گاهى آنان زشتى را بر زیبایى ترجیح مى دهند.
نمى توان گفت كه قهر كردن كار زشتى مى باشد چرا كه گاهى قهر ، آخرین و شاید بهترین وسیله ی مقابله با افرادى باشد كه ادامه ی ارتباط با آنان به ضرر مى باشد. با این تعریف و با این وجود آیا قهر و دورى از هم باید در زندگى همسران جایى داشته باشد؟

تصور اغلب زوجین بر این است كه براى داشتن یك ارتباط صحیح و منطقى در زندگى مشترك باید به آن گونه رفتار نمایند ،كه دوست دارند با خودشان آن گونه رفتار شود. در حالى كه واقعیتهاى زندگى خلاف این را مى گویند.
گاهى همسران ارتباط خویش را با یكدیگر قطع و به اصطلاح از همدیگر قهر مى كنند چرا كه معتقدند كه احساس آنها نادیده گرفته شده و یا مى شود. باید در نظر داشت, تمامى اعضاى خانواده نیازمند این مى باشند تا احساس آنها مورد تإیید باشد. به این ترتیب براى اینكه همسران مدام در حال آشتى و صلح و صفا با یكدیگر باشند لازم است به احساسات و نظریات یكدیگر احترام بگذارند.
باید توجه داشت احساس و عاطفه, انرژى در حال حركت مى باشد. این انرژى به تمامى انسانها و اعضاى یك خانواده به عنوان ركن ركین جامعه امكان مى بخشد تا در برابر آنچه نیازهاى اولیه او را تهدید مى كند بایستد. بدون این انرژى كه وصفش گذشت (احساس و عاطفه) انسانها نمى توانند در راستاى حفظ شإن و ارزشمندى خودشان حركت نمایند.
لازمه ی ارتباط مناسب و متناسب میان همسران و اعضاى خانواده, خودآگاهى واقعى مى باشد و این هم مستلزم آن مى باشد كه زن و مرد از حد و مرزهاى خود مطلع و آگاه باشند. هر زن یا مردى مسئول احساسات, تصورات, برداشتها و امیال خویش است.
به واقع زوجین توانایى دوست داشتن و عشق ورزیدن دارند كه به هر كدامشان امكان مى بخشد تا خود و دیگران را دوست بدارند و واضح است كه در حالت صلح و آشتى این عشق و محبت و دوستى است كه حرف اول را خواهد زد.
براى اینكه همسران با یكدیگر مدام در حالت آشتى و صلح و صفا به سر ببرند باید به تمایز خود با طرف مقابلشان ایمان داشته و به دیده ی احترام بنگرند. همه ی انسانها نیازمند داشتن یك هویت مستقل و دوست داشتنى مى باشند و هویت زنان و مردان همانا تفاوتهاى میان آنهاست. هر زن و یا مردى موجودى منحصر به فرد و تكرار نشدنى است كه فردیت او معادل هویتش مى باشد.


همسران باید بدانند كه حتى میان نزدیكترین انسانها به همدیگر, فاصله اى لایتناهى وجود دارد و در این میان مى توان زندگى بسیار شیرین و لذت بخشى را ساخت به شرط اینكه همسران بتوانند فاصله میان خود را دوست داشته باشند.

در مقام بيان ويژگيهاي رفيق همراه و همدل و در جايگاه بيان آثار، فوايد و کارکردهاي تقوا به عنوان يکي از ويژگي هاي اساسي دوست و رفيق، به يکي از مهمترين و کليدي ترين آثار آن يعني حصول بصيرت و ژرف نگري در انسان اشاره نموده و بيان داشتيم که در نسبتي عکس، زماني که انسان به واسطه مراتبي از تقوا، به مقام بصيرت نايل مي شود، آن گاه همين بصيرت سبب شکوفايي و تعميق هرچه بيشتر تقوا در آدمي مي گردد.
مشکلات زندگي، آرزوها و تمايلات بشري گاه موجبات اضطراب و ياس و اندوه را براي آدمي به همراه دارد. مردم در مواجهه با گرفتاري هاي روزمره زندگي، به دو گروه تقسيم مي گردند. عده اي در مقابل آن منفعل و تاثيرپذير و گروهي فعال و تاثير گذارند. گروه اول قدرت برخورد با اين مشکلات را در خود نديده و از آنجا که از پشتوانه اعتقادي لازم برخوردار نمي باشند، به شدت مبتلا به ياس و اضطراب گشته و پس از گذشت اندک زماني، سيماي زندگيشان مبتلا به پوچي و بي هويتي گشته و تيرگي و سيه روزي زندگي شان را فرا مي گيرد. اما گروه دوم با اتکاء به نيروي الهي و تحمل و توکل عميق که همگي منبعث از رعايت تقوا و حفظ دامن نفس از آلودگي و ناپاکيهاست، در برابر تمامي مشکلات و سختيها به مقابله پرداخته و با بصيرت، خويشتنداري و پرهيزکاري، امر خويش را به سرانجام مطلوبي نايل مي گردانند. پاداش و ثمره اين مجاهدت آنها را خداوند اين چنين بيان مي نمايد: “هان، همانا اولياي الهي را نه ترسي است و نه اندوهي، همان کساني که ايمان آوردند و تقوا پيشه مي کردند، بشارت در دنيا و آخرت براي آنهاست. وعده هاي خدا را تبديلي نيست، اين همان رستگاري بزرگ است”(يونس64-62/). ايمني از ترس و اندوه براي اولياي الهي از آن روست که در همراهي خدايند و خدا نيز امر آنها را کفايت مي کند: “خداوند با کساني است که تقوا دارند و نيکوکارند”(نحل128/).
يکي ديگر از آثار مهم تقوا زمينه سازي براي پذيرش اعمال انسان مي باشد. هر يک از اعمال نيکي که در دنيا انجام مي دهيم، جداي از پاداش و بهره اخروي، منافع دنيوي فراواني را براي انسان به همراه دارد. بهره مندي از اين منافع و نيز پاداش اخروي انجام هر عملي در گرو قبولي و پذيرش آن از سوي حضرت باري تعالي است. در آيات متعدد قرآني، ملاک قبولي عمل، تقوا معرفي شده است. عملي که در سرزمين تقوا کاشته شود، ثمر مي دهد و به بار مي نشيند و تخم عملي که در شوره زار ريا و غفلت و طمع ريخته شود، بي حاصل خواهد بود. آيه شريفه: “انما يتقبل الله من المتقين” خطابي عام و حکمي عمومي براي همه اعمال آدمي و ملاکي قطعي براي پذيرش عمل است. اين آيه به دنبال حکايت هابيل و قابيل آمده است که هرکدام از آن ها براي تقرب به پروردگار کاري را انجام دادند که از يکي قبول شد و از ديگري مقبول نيفتاد که اين فراز پاياني آيه، دليل قبولي عمل هابيل را تقواپيشگي او مي داند: “واتل عليهم نبا ابني ءادم بالحق اذ قربا قربانا فتقبل من احدهما ولم يتقبل من الاخر قال لاقتلنک قال انما يتقبل الله من المتقين؛ داستان دو فرزند آدم را به حق بر آنها بخوان هنگامي که هرکدام عملي را براي تقرب (به پروردگار) انجام دادند، اما از يکي پذيرفته شد و از ديگري پذيرفته نشد (قابيل) گفت: به خدا سوگند تو را هم خواهم کشت (هابيل) گفت: خدا تنها از پرهيزکاران مي پذيرد”(مائده/27 ).
در حديثي از پيامبر اکرم (ص) ارزش عملي که از روي تقوا انجام شده و مورد پذيرش خداوند واقع گشته، روشن شده است. ايشان مي فرمايند: “کوشش تو در عمل همراه با تقوا بسيار بيشتر از عمل بدون تقوا باشد، زيرا عمل همراه با تقوا قليل شمرده نمي شود و چگونه عملي که مورد قبول خداوند قرار گرفته، اندک شمرده شود. به خاطر سخن خداوند بلندمرتبه که فرمود: خداوند تنها از تقواپيشگان قبول مي کند”(بحارالانوار286 :70 ).
از آثار و نتايج ديگر تقوا، همانا محبوبيت نزد خداوند و پذيرفته شدن از سوي آن معبود بي همتا به عنوان بنده اي خالص و مطيع است. دوست داشتن و محبوب واقع شدن غريزه اي است که از ذات آدمي سرچشمه مي گيرد و از نشانه هاي ارزش و فضيلت آدمي و نشان از نوع شخصيت او دارد. اما اينکه چه کسي را دوست بداريم و محبوب چه کسي واقع شويم، از اهميت بسزايي برخوردار است. هرچه محبوب افراد مهمتر باشيم و بزرگان را بيشتر دوست بداريم، ارزش وجودي ما بيشتر است. در اين ميان “تقواپيشگان” محبوب ارزشمندترين وجود هستي اند و چه سعادتي از اين بالاتر که آدمي محبوب خالق خويش باشد.
چنين مهر و محبتي که دو سويه و متقابل است، همواره تداوم دارد و هيچ گاه به دشمني بدل نمي شود، دقيقا در نقطه مقابل و عکس دوستي ها و رفاقت هايي که منشا آنها صرفا علايق و نيازها و مطامع دنيوي است. چنانکه در روز قيامت بعضي از دوستان دنيوي به شدت از يکديگر نفرت دارند و باهم دشمنند، اما دوستي متقين چون همراه با حب الهي است، جاودان و ماندگار است. قرآن کريم مي فرمايد: “دوستان در آن روز بعضي دشمن يکديگرند، جز متقين”(زخرف67/).
منبع: www.resalat-news.com
/س

با دوستانمان می توانیم بخندیم، می توانیم گریه کنیم، می توانیم رستوران برویم و غذا بخوریم، می توانیم بی غذا بمانیم و گرسنگی بکشیم، می توانیم شادی کنیم، می توانیم غمگین شویم، میتوانیم دعوا کنیم. می توانیم در عروسی خواهر و برادرش لباس های خوبمان را بپوشیم و فکر کنیم عروسی خواهر و برادر خودمان است و اگر عزیزی از عزیزان دوستانمان مرد، لباس سیاه بپوشیم و خودمان را صاحب عزا بدانیم.